Sunday, September 2, 2007

പ്രണയ കാവ്യം പോലെയുള്ള ജീവിതം


പ്രണയം എത്ര സുന്ദരമാണന്ന് ഞാനീ ലേഖനം വായിച്ചപ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഉറപ്പിച്ചു. എത്രയോ പ്രണയ കഥകള്‍ ഞാന്‍ വായിച്ചിരിക്കുന്നും .. എന്തോ അതില്‍ നിന്നല്ലാം ഒത്തിരി വ്യത്യസ്ഥമായ ഈ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് ബൂലോകര്‍ അറിയാതെ പോവരുത്... ഈ ലേഖനം വന്നത് "വനിത"യിലാ 2007 ആഗസ്ത് 1-14 ലക്കത്തില്‍ ... കോപ്പി റൈറ്റിന്റെ പേരില്‍ എന്നെ അവരെന്തും ചെയ്യട്ടെ .. ഞാനതിനെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു .. ഇത്ര മനോഹരമായ പ്രണയ കാവ്യം പോലെയുള്ള ജീവിതം .. അതു കണ്ട് ... കണ്ടില്ലാന്നു വെയ്ക്കാന്‍ എനിക്കാവില്ല ..
വനിതയിലെ വരികള്‍ .... അതേപടി ഞാന്‍ പകര്‍ത്തുന്നു....

മൊയ്തീന്‍ : കാഞ്ചനേ.. നിന്നെ കിട്ടാന്‍ ഞാന്‍ എത്രനാള്‍ കാത്തിരിക്കണം. ഈ ജന്മം മുഴുവന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ജന്മജ്ന്മാന്തരങ്ങള്‍ ...
കാഞ്ചന: വേണ്ട.. മാനു.. വീട്ടുക്കാര്‍ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച പെണ്‍കുട്ടിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു സുഖമായി ജീവിക്കണം.എനിക്കതു കണ്ടാല്‍ മതി.
മൊയ്തീന്‍: എത്രനാള്‍ വേണമെങ്കിലും കാത്തിരിക്കാം.എത്ര കടലുകള്‍ കടന്നാണെങ്കിലും നമ്മുക്ക് ഒരുമിക്കണം.
മൊയ്തീനും കാഞ്ചനയും കത്തുകാത്തിരുന്നു ഒന്നും രണ്ടുമല്ല മുപ്പതിലേറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍.. അവസാനം പ്രശ്നങ്ങള്‍ തീര്‍ന്നു എന്നു തോന്നിയപ്പോള്‍ കാഞ്ചന ചോദിച്ചു; 'ക്ഷമ കെട്ടോ.. എങ്കില്‍ ഞാന്‍ വരാം..'
മൊയ്തീനു സന്തോഷമായി.അയാള്‍ പറഞ്ഞു' നമ്മുടെ ഭാര്‍ഗവി നിലയം ഒന്നു പുതുക്കിയെടുക്കണം.കുളിമുറി കെട്ടണം.മുറ്റത്തൊരു ചെറിയ പൂന്തോട്ടം .നിറയെ റോസാ ചെടികള്‍.നമുക്കൊരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങണം.' പക്ഷേ ദൈവം ആ സ്വപ്നങ്ങളോറ്റ് കരുണ കാണിച്ചില്ല. ഒരു ഇടവപ്പാതി മൊയ്തീനെയും കൊണ്ടുപോയി.കാഞ്ചന ഒറ്റയ്ക്കായി.

ഞ്ചു പതിറ്റാണ്ടു മുന്‍പാണ്.കോഴിക്കോടിനടുത്തുള്ള മുക്കം ഗ്രാമം .അവിടെയൊരു പ്രണയ കഥ പാട്ടു പുസ്തകം പോലെ കറങ്ങി നടന്നു.ഇരിങ്ങാം‌പറ്റ ഉള്ളാട്ടില്‍ ബി.പി.ഉണ്ണിമോയില്‍ സാഹിബിന്റെ മകന്‍ മൊയ്തീനും കൊറ്റങ്ങള്‍ തറവാട്ടിലെ അച്യുതന്റെ മകള്‍ കാഞ്ചനയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം.

ഈ പ്രണയം വാര്‍ത്തയാവാന്‍ കാരണമുണ്ടായിരുന്നു.പ്രണയം തന്നെ പാപമായി കണ്ടിരുന്ന അന്നത്തെ കാലം. പിന്നെ വ്യത്യസ്ഥ മതക്കാര്‍.സമൂഹത്തില്‍ വിലയും നിലയുമുള്ള കുടുംബങ്ങള്‍.

പരമ്പരാഗതമായി ജന്മികളായിരുന്നു കൊറ്റങ്ങള്‍ കുടുംബം. കൊറ്റങ്ങള്‍ അച്യുതന്‍ സ്വാതന്ത്ര സമര സേനാനിയും പൊതുപ്രവര്‍ത്തകനുമായിരുന്നു.ഭാര്യ ദേവകി.അച്യുതനു പന്ത്രണ്ടു മക്കള്‍.ആറുപെണ്ണും ആറു ആണും.ആറാമത്തെ മകളാണ് കാഞ്ചന.സുന്ദരി പഠിക്കാന്‍ മിടുമിടുക്കി.

സമ്പന്നനും പൊതുപ്രവര്‍ത്തകനുമായിരുന്നു ഉള്ളാട്ടില്‍ ഉണ്ണിമോയില്‍ സാഹിബും.ഉപ്പു സത്യാഗ്രഹത്തില്‍ ഉണ്ണിമോയില്‍ പങ്കെടുത്തിട്ടുണ്ട്.ഭാര്യ അരിപ്പറ്റമണ്ണില്‍ പാത്തുമ്മ.മകന്‍ മൊയ്തീന്‍.

കൊറ്റങ്ങള്‍ തറവാടും ഇരിങ്ങാം‌പറ്റ ഉള്ളാട്ടില്‍ വീടും തമ്മില്‍ തലമുറകളായി സൌഹൃദമുണ്ടാ‍ായിരുന്നു.കാഞ്ചനയുടേയും മൊയ്തീന്റേയും കാലത്തും ആ സൌഹൃദം തുടര്‍ന്നു.രണ്ടുപേരും പഠിച്ചതു മണാശേരി എല്‍.പി സ്ക്കൂളിലും താഴെക്കാട് യു.പി.സ്ക്കൂളിലുമായിരുന്നു.കാഞ്ചന പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കിയും മൊയ്തീന്‍ നേരെ തിരിച്ചും.എന്നാല്‍ ക്ലാസിനു പുറത്തെ എല്ലാ പ്രവര്‍ത്തികളിലും മൊയ്തീന്റെ സാന്നിത്യമുണ്ടാവും.

ഹൈസ്ക്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു ശേഷം രണ്ടുപേരും കോഴിക്കോട്ടെത്തി.ഒരു ദിവസം കോഴിക്കോട്ടേക്കുള്ള അവരുടെ പതിവു യാത്ര. പ്രൈവറ്റ് ബസ്സിന്റെ റിയര്‍വ്യൂ മിറ്റില്‍ രണ്ടു വെള്ളാരം കണ്ണുകള്‍ കാഞ്ചനയുടെ കണ്ണില്‍പ്പെട്ടു.പിന്നീടാണ് ആ മുഖം തെളിഞ്ഞു കണ്ടത് ആ കണ്ണൂകളുടെ ഉടമ മൊയ്തീനായിരുന്നു.

കുറച്ചു ദിവസത്തിനുള്ളീല്‍ കോളേജ് വിലാസത്തില്‍ കാഞ്ചനയ്ക്കൊരു പാഴ്സല്‍ വന്നു.ചങ്ങമ്പുഴയുടെ കവിതകള്‍.മൊയ്തീനായിരുന്നു അത് അയച്ചത്.രണ്ടു മനസ്സുകള്‍ അടുക്കുകയായിരുന്നു.കുറെ പ്രണയ ലേഖനങ്ങള്‍, വല്ലപ്പോഴും കൈ മാറുന്ന ഒരു ചിരി.പുറമെ ഇത്രമാത്രം.പക്ഷെ രണ്ടു ഹൃദയങ്ങള്‍ ഉരുകി ഒന്നാവുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം എല്ലാം അവസാനിച്ചു.പ്രണയം വീട്ടുക്കാര്‍ കണ്ടുപിടിച്ചു.രണ്ടു വീടുകളിലും കൊടുങ്കാറ്റടിച്ചു.തന്റെ സുഹൃത്തായ കൊറ്റങ്ങള്‍ അച്യുതനെ അപമാനിച്ചതിനു പരസ്യമായി മാപ്പു പറയാന്‍ ബാപ്പ മൊയ്തീനോട് അഞ്ജാപിച്ചു.അതിനൌ വഴങ്ങുന്നില്ലെന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ തോക്കെടുത്തു.കാഞ്ചനയ്ക്കുവേണ്ടി മരിക്കാന്‍ തയ്യാറെന്നു പറഞ്ഞു മൊയ്തീന്‍ നെഞ്ചു വിരിച്ചു നിന്നു. ആ ധൈര്യത്തിനും മുന്നില്‍ ഉണ്ണിമോയില്‍ സാഹിബ് വിറച്ചു.ഉമ്മ നിസഹായതയോടെ നിലവിളീച്ചു.മൊയ്തീനെ ബാപ്പ വീട്ടില്‍ നിന്നു പുറത്താക്കി.ഉള്ളാട്ടില്‍ വീട് അസ്വസ്ഥമായി.

കൊറ്റങ്ങള്‍ വീട്ടിലും സ്ഥിതി വ്യതസ്ഥമായിരുന്നില്ല.കാഞ്ചന വീട്ടുതടങ്കലിലായി.വിദ്യാഭ്യാസം നിലച്ചു.മൊയ്തീനെ മറക്കാന്‍ വീട്ടുക്കാര്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിച്ചു.പക്ഷേ കാഞ്ചന ഉറച്ചു നിന്നു.ഈ ജന്മം ഇനിയൊരു ജീവിതമുണ്ടെങ്കില്‍ അത് മൊയ്തീനോടൊത്തു മാത്രം .

പുറത്ത് കൊടുങ്കാറ്റടികുമ്പോഴും കഞ്ചനയും മൊയ്തീനും പ്രതീക്ഷകള്‍ കൈവിട്ടില്ല.വീട്ടില്‍ നിന്നു പുറത്തായ മൊയ്തീന്‍ അമ്മാവനായ സഖാവ് ഉമ്മന്‍ കുട്ടിയുടെ വീട്ടില്‍ താമസമാക്കി പലദുരനുഭവങ്ങളും മൊയ്തീനുണ്ടായി.വീട്ടുക്കാര്‍ മറ്റൊരു പെണ്‍കുട്ടിയുമായി വിവാഹമുറപ്പിച്ചു.കാഞ്ചനയെ മറയ്ക്കാന്‍ ഉപദേശിച്ചു.അതെല്ലാം മൊയ്തീന്‍ തട്ടിമാറ്റി.

ഇതിനിടയില്‍ മൊയ്തീന്റെ ഉമ്മ പാത്തുമ്മയെ ബാപ്പ ഉപേക്ഷിച്ചു.അയാള്‍ മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിച്ചു.അതോടെ മൊയ്തീനും ഉമ്മയും മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറ്റി.മൊയ്തീന്‍ ആ വീടിന് ഭാര്‍ഗവിനിലയം എന്നു പേരിട്ടു.

കാലം പിന്നേയും കടന്നു.കാഞ്ചന വീട്ടുതടങ്കലില്‍ തന്നെ കഴിഞ്ഞു.അവര്‍ വിധവകളെ പോലെ വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ചു.വീടിനു പുറത്തിറങ്ങാനോ വിശേഷങ്ങള്‍ അറിയാനോ കഴിഞ്ഞില്ല.ഒരു ദിവസം മൊയ്തീന്‍ വരും തന്നെ കൊണ്ടു പോകും എന്ന വിശ്വാ‍സം മാത്രമായിരുന്നു കാഞ്ചനയ്ക്ക്.

ഒലിച്ചു പോയ മുപ്പതു വര്‍ഷങ്ങള്‍.
അപവാദങ്ങളുടെ കൊടുങ്കാറ്റു പിന്നെയും വീശി.അപ്പോഴൊക്കെ കാഞ്ചന പിടിച്ചു നിന്നു.മൊയ്തീനെ‍ കാത്തിരുന്നു.കാഞ്ചനയെ കാത്ത് മൊയ്തീനും.മുപ്പതു വര്‍ഷം അവര്‍ക്കു മുന്നിലൂടെ മലവെള്ളം പോലെ ഒലിച്ചു പോയി.

ആദ്യത്തെ പത്തു വര്‍ഷം ഇവര്‍ക്കു തമ്മില്‍ കാണാന്‍ പോലും അവസരമുണ്ടായില്ല.വല്ലപ്പൊഴും കൈമാറുന്ന ഒരു കത്ത്.അതു മാത്രമായിരുന്നു ആ പ്രണയത്തെ നിലനിര്‍ത്തിയത്.

വീട്ടുതടങ്കലില്‍ നിന്ന് ഒളിച്ചോടാന്‍ പലവട്ടം അവര്‍ തീരുമാനിച്ചു.അപ്പോഴൊക്കെ ഓരോരോ തടസ്സങ്ങള്‍.താന്‍ കാരണം സഹോദരിമാര്‍ക്കു പേരുദോഷം ഉണ്ടാകരുതെന്നു കരുതി അവരുടെ കല്യാണം കഴിയുന്നതു വരെ കാത്തിരുന്നു കാഞ്ചന.അതുകഴിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം തീരുമാനികുമ്പോള്‍ മൂത്ത സഹോദരന്റെ മരണം.രണ്ടാമത്തെ ശ്രമത്തിന് അച്ഛന്‍ മരിക്കുന്നു.മൂന്നാമത്തെ തവണ ഒരു സഹോദരിയെ ആശുപത്രിയിലാക്കി.പിന്നെ ഉണ്ണി മോയില്‍ സാഹിബിന്റെ മരണം.സംഭവങ്ങള്‍ നാടകീ‍യമായിരുന്നു.നിങ്ങള്‍ ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും ഒന്നിക്കരുതെന്ന് ആരോ മന്‍:പൂര്‍വ്വം കരുതുന്നതു പോലെ.

പിന്നെ ഏതെങ്കിലും യാത്രക്കിടയില്‍ ബസ് സ്റ്റാന്റിലോ വഴിയരുകിലോ വച്ച് ഒരു ചെറു കൂടിക്കാഴ്ച്ച അതും മൂന്നും നാലും കാവല്‍ക്കാരുടെ നടുവില്‍.കൈമാറുന്നത് ഒന്നോ രണ്ടോ വാക്കുകള്‍
ഒരിക്കല്‍ പുഴകടക്കാന്‍ ഒരുമിച്ചൊരു തോണിയാത്ര.പുഴ കടന്ന സമയത്തിനുള്ളില്‍ സംസാരിച്ചു.കടവു കടന്നു കാഞ്ചന നടന്നുപോയി.മൊയ്തീന്‍ അതു നോക്കി നിന്നു.കാഞ്ചന തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ മൊയ്തീന്‍ തറയില്‍ നിന്നു എന്തോ വാരിയെടുക്കുന്നു.വാളരെ നാള്‍ കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം കാഞ്ചന ചോദിച്ചു. 'എന്തായിരുന്നു അന്നു വാരിയെടുത്തത്'. മൊയ്തീന്‍ പറഞ്ഞു 'നിന്റെ കാല്‍പ്പാടു നിറഞ്ഞ മണ്ണ്.

ഇക്കാലത്തിനിടയില്‍ മൊയ്തീന്‍ കോഴിക്കോട്ടെ അറിയപ്പെടുന്ന സാമൂഹിക പ്രവര്‍ത്തകനായിരുന്നു.സാധാരണക്കാര്‍ക്കു തങ്ങളുടെ സങ്കടങ്ങള്‍ വന്നു പറയാവുന്ന ഒരിടമായി മൊയ്തീന്റെ വീട്.അപ്പോഴൊക്കെ കാഞ്ചനയോടുള്ള പ്രണയം മൊയ്തിന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു വിങ്ങലായി നിറയുകയായിരുന്നു.ഒരു പുഴയായി ഒഴുകുകയായിരുന്നു
അവസാനത്തെ കത്ത്.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ കാഞ്ചന എടവണ്ണപ്പാറയിലെ ഒരു ബന്ധുവീട്ടിലേക്കു പോവുകയായിരുന്നു.മുക്കത്തു വച്ചു മൊയ്തീന്‍ ഒരു കത്തു പോസ്റ്റ് ചെയ്തു.എടവണ്ണപ്പാറയില്‍ നിന്നു വൈകുന്നേരം മുക്കത്തേക്കുള്ള ബസിലിക്കുമ്പോഴാണ് അറിയുന്നത് ഇരിവഴിഞ്ഞിപ്പുഴയില്‍ തോണി മറിഞ്ഞു മൊയ്തീനെ കാണാനില്ലെന്ന്.
തോണി മറിഞ്ഞു യാത്രക്കാരെല്ലാം ഒഴുക്കില്‍പ്പെട്ടപ്പോള്‍ അവരെ രക്ഷിക്കാന്‍ മൊയ്തീന്‍ എടുത്തു ചാടി.രണ്ടു പേരെ ഒരുവിധം കരയിലെത്തിച്ചു.വീണ്ടും രക്ഷാപ്രവര്‍ത്തനത്തിനിറങ്ങ്നിയപ്പോഴാണ് മൊയ്തീന്‍ നിലയില്ലാ കയങ്ങളിലേക്ക് താണു പോയത്.

മൊയ്തീന്‍ ഇല്ലാത്ത ലോകം തനിക്കുവേണ്ടെന്നു കാഞ്ചന തീരുമാനിച്ചു.ഇരുവഴിഞ്ഞിപ്പുഴയില്‍ ചാടി ആത്മഹത്യ ചെയ്യാന്‍ നോക്കി.നടന്നില്ല.ഏഴു ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ ഇരുപതു പ്രാവശ്യം ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടു.ഏഴാം ദിവസം ആശുപത്രിയിലായി.

അവിടെ മൊയ്തീന്റെ ഉമ്മ വന്നു പറഞ്ഞു' ഇന്നുമുതല്‍ നീയെനിക്ക് മൊയ്തീനാണ്' അന്നു കാഞ്ചന തീരുമാനിച്ചു'ഇനി ആത്മഹത്യക്കു ശ്രമിക്കില്ല.മൊയ്തീന്റെ സ്വപനങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ ഞാന്‍ ജീവിക്കും.'

മൊയ്തീന്റെ വഴിയെ സമൂഹ നന്മ്ക്കായി പ്രവര്‍ത്തിക്കാനായിരുന്നു കാഞ്ചനയുടെ തീരുമാനം.മൊയ്തീന്‍ സ്ഥാപിച്ച മോചന വിമന്‍സ് ക്ലബിലൂടെയായിരുന്നു തുടക്കം.പിന്നീടു മുക്കത്തു ബി.പി.മൊയ്തീന്‍ സേവാമന്ദിറിനു തുടക്കമിട്ടു.സ്ത്രീകളുടേയും കുട്ടികളുടേയും ഉന്നമനത്തിന് മന്ദിറിന്റെ വാതില്‍ തുറന്നിട്ടു.ലൈബ്രറി.നേതാജി അന്ത്യോദയ കേന്ദ്രം, ചില്‍ഡ്രന്‍സ് ക്ലബ്,സ്ത്രീ രക്ഷാ കേന്ദ്രം.ടൈലറിങ്ങ് ക്ലാസ്,മോചന വിമന്‍സ് ക്ലബ്.രക്തദാന സമിതി.ഫാമിലി കൌണ്‍സിലിംങ് സെന്റര്‍.തുടങ്ങീ ധാരാളം സംഘടനകള്‍ ഇവിടെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു.

ഒരു ദിവസം മൊയ്തീന്റെ ഉമ്മ പറഞ്ഞു' മോളിങ്ങു പോരെ... എന്റെ മരിച്ചുപോയ മൊയ്തീന്റെ ഭാര്യയായി'.
കാഞ്ചനയും അതു ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.പാത്തുമ്മ കാഞ്ചനയെ മധുരം നല്‍കി സ്വീ‍കരിച്ചു.പാത്തുമ്മയുടെ മരണം വരെ ആ അമ്മയും മകളും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.

ഹൃദയസരസ്സിലെ പ്രണയപുഷ്പമേ...


മൊയ്തീന്റെ വീട്ടിലെത്തിയ കാഞ്ചനയ്ക്ക് പാത്തുമ്മ കൊടുത്ത സമ്മാനം ഒരു പുസ്തകശാലയായിരുന്നു.മൊയ്തീന്റെ കയ്യൊപ്പുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍. ആ പുസ്തകങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കാഞ്ചന മൊയ്തീനു കൊടുത്ത കത്തുകളുണ്ടായിരുന്നു.പ്രണയ സ്മാരകം പോലെമൊയ്തീന്‍ സൂക്ധിച്ചുവച്ച കത്തുകള്‍.
പ്രണയത്തിന്റെ നോവറിഞ്ഞ കൌമാരത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകള്‍ കാഞ്ചന ഇന്നും സൂക്ഷിക്കുന്നു.മൊയ്തീന്‍ കൈമാറിയ കത്തുകള്‍.നൂറു പേജുള്ള പുസ്തകം നിറയെ കോഡുഭാഷയിലാണ് എഴുത്ത്.അവര്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്കുമല്ലാതെ ലോകത്തു മറ്റാര്‍ക്കും ആ ഭാഷ വായിക്കാനാവില്ല.
തമ്മില്‍ കാണാതെ വര്‍ഷങ്ങളാണ് ഇവര്‍ക്ക് കഴിച്ചു കൂട്ടേണ്ടി വന്നത്.അപ്പോഴൊക്കെ പരസ്പരം മനസ്സു കൈമാറിയിരുന്നത് ഈ കത്തുകളിലൂടെയായിരുന്നു.ഓരോ ദിവസത്തേയും വിശേഷങ്ങള്‍.ജീവിതത്തെ ഉലച്ച സംഭവങ്ങള്‍.നേരിട്ട ദുരനുഭവങ്ങള്‍.ബന്ധുക്കളുടെ കുത്തിനോവിക്കല്‍.ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും ഒരു ചിരി... എഴുതാന്‍ ഒരുപാടു വിഷയങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു.നോട്ടു പുസ്തകത്തിനുള്ളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച റോസാ പുഷ്പങ്ങള്‍.അല്ലെങ്കില്‍ മയില്പീലി തുണ്ട്.ചുവന്ന മഷികൊണ്ട് എഴുതിയ ഒരു നോട്ടുപുസ്തകത്തിനുള്ളില്‍ വാടികരിഞ്ഞ റോസാ പൂക്കള്‍..ഒരു പൂങ്കുലയില്‍ രണ്ടെണ്ണം.നാല്പതു വര്‍ഷം മുന്‍പ് മൊയ്തീന്‍ തന്ന് റോസാപുഷ്പങ്ങളാണിത്.കാഞ്ചന ആ നോട്ടുപുസ്തകംകണ്ണോടു ക്ഹേര്‍ത്തു. എത്ര അക്ഷരങ്ങള്‍ നനഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും ആ കണ്ണീരില്‍.

മനസിലിന്നും വെള്ളാരം കണ്ണുകള്‍
ഇറച്ചിയും മീനും കാഞ്ചനയ്ക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നുഎന്നാല്‍ , മൊയ്തീന്റെ മരണത്തോടെ കാഞ്ചന ഇറച്ചിയും മീനും ഉപേക്ഷിച്ചു.

തോണി അപകടം നടന്നു മൂന്നാം ദിവസമാണ്മൊയ്തീന്റെ മൃതദേഹം കിട്ടുന്നത്.കാഞ്ചനയ്ക്ക് മൃതദേഹം കാണാനുള്ള അവസരം ഉണ്ടായില്ല.പക്ഷെ ആരോ കാഞ്ചനയോട് പറഞ്ഞു: 'മൊയ്തീന്റെ കണ്ണുകള്‍ മീന്‍ കൊത്തിയിരുന്നു.ഒരു നിമിഷം, കാഞ്ചനയുടെ മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞത്ബസിന്റെ റിയര്‍ വ്യൂവറില്‍ കണ്ട വെള്ളാരം കണ്ണുകളാണ്.കാഞ്ചന ആദ്യം പ്രണയിച്ചത്ആ വെള്ളാരം കണ്ണുകളെയാണ് ഇരുവഴിഞ്ഞിപ്പുഴയിലെ മീനുകള്‍ കൊത്തികൊന്റു പോയത്.

അതിനു ശേഷം ഇറച്ചിയും മീനുമൊക്കെ കാണുമ്പോള്‍ കാഞ്ചനയുടെ കണ്ണില്‍ ആദ്യമെത്തുന്നത്മൊയ്തീന്റെ കണ്ണുകളാണ്.പിന്നെ ഇരുവഴിഞ്ഞിപ്പുഴയുടെ ആ‍ഴങ്ങളില്‍ ഇറ്റു ശ്വാസത്തിനായ് പിടഞ്ഞ മൊയ്തീനേയും.ഇരുപത്തിയഞ്ചു വര്‍ഷമായി കാഞ്ചന സസ്യാഹാരം മാത്രം കഴിക്കുന്നു.
മൊയ്തീന് പുഴ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.കരയുന്നോ പുഴ ചിരിക്കുന്നോ എന്ന പാട്ട് ഏറെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.മൊയ്തീന്റെ മരണ ശേഷം തെയ്യത്തും കടവില്‍ കാഞ്ചന ഇടയ്ക്കിടെ പോകും.കഞ്ചനയുടെ ജീവിതത്തെ നോക്കി കരയുന്നോ ഈ പുഴ ചിരിക്കുന്നോ ...?
ഈ റിപ്പോര്‍ട്ട് തയ്യാറാക്കിയത് ... വി.ആര്‍.ജ്യോതിഷ്. ഫോട്ടോ:അസീം കൊമാച്ചി

12 comments:

വിചാരം said...

പ്രണയം എത്ര സുന്ദരമാണന്ന് ഞാനീ ലേഖനം വായിച്ചപ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഉറപ്പിച്ചു. എത്രയോ പ്രണയ കഥകള്‍ ഞാന്‍ വായിച്ചിരിക്കുന്നും .. എന്തോ അതില്‍ നിന്നല്ലാം ഒത്തിരി വ്യത്യസ്ഥമായ ഈ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് ബൂലോകര്‍ അറിയാതെ പോവരുത്...


മൊയ്തീന്‍ : കാഞ്ചനേ.. നിന്നെ കിട്ടാന്‍ ഞാന്‍ എത്രനാള്‍ കാത്തിരിക്കണം. ഈ ജന്മം മുഴുവന്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ജന്മജ്ന്മാന്തരങ്ങള്‍ ...
കാഞ്ചന: വേണ്ട.. മാനു.. വീട്ടുക്കാര്‍ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച പെണ്‍കുട്ടിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു സുഖമായി ജീവിക്കണം.എനിക്കതു കണ്ടാല്‍ മതി.
മൊയ്തീന്‍: എത്രനാള്‍ വേണമെങ്കിലും കാത്തിരിക്കാം.എത്ര കടലുകള്‍ കടന്നാണെങ്കിലും നമ്മുക്ക് ഒരുമിക്കണം.
മൊയ്തീനും കാഞ്ചനയും കത്തുകാത്തിരുന്നു ഒന്നും രണ്ടുമല്ല മുപ്പതിലേറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍.. അവസാനം പ്രശ്നങ്ങള്‍ തീര്‍ന്നു എന്നു തോന്നിയപ്പോള്‍ കാഞ്ചന ചോദിച്ചു; 'ക്ഷമ കെട്ടോ.. എങ്കില്‍ ഞാന്‍ വരാം..'
മൊയ്തീനു സന്തോഷമായി.അയാള്‍ പറഞ്ഞു' നമ്മുടെ ഭാര്‍ഗവി നിലയം ഒന്നു പുതുക്കിയെടുക്കണം.കുളിമുറി കെട്ടണം.മുറ്റത്തൊരു ചെറിയ പൂന്തോട്ടം .നിറയെ റോസാ ചെടികള്‍.നമുക്കൊരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങണം.' പക്ഷേ ദൈവം ആ സ്വപ്നങ്ങളോറ്റ് കരുണ കാണിച്ചില്ല. ഒരു ഇടവപ്പാതി മൊയ്തീനെയും കൊണ്ടുപോയി.കാഞ്ചന ഒറ്റയ്ക്കായി.

വിഷ്ണു പ്രസാദ് said...

കല്യാണം കഴിക്കാഞ്ഞത് നന്നായി.ഇല്ലെങ്കില്‍ ആ പ്രണയം എപ്പോ അവസാനിച്ചു എന്ന് ചോദിച്ചാ മതി... :)

ചുള്ളിക്കാടിന്റെ ഗസല്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ,ഗസല്‍...

shebisun said...
This comment has been removed by the author.
ദില്‍ബാസുരന്‍ said...

മനസ്സില്‍ തട്ടി വിചാരമേ. വിഷ്ണു മാഷ് പറഞ്ഞത് ചിന്തിപ്പിയ്ക്കുന്നു. :-)

കുതിരവട്ടന്‍ :: kuthiravattan said...

പോസ്റ്റ് നന്നായി

ശ്രീ said...

സത്യം തന്നെ മാഷേ...
വളരെ ഹൃദയ സ്പര്‍‌ശിയായ കഥ.

‘കാഞ്ചന തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ മൊയ്തീന്‍ തറയില്‍ നിന്നു എന്തോ വാരിയെടുക്കുന്നു.വാളരെ നാള്‍ കഴിഞ്ഞ് ഒരു ദിവസം കാഞ്ചന ചോദിച്ചു. 'എന്തായിരുന്നു അന്നു വാരിയെടുത്തത്'. മൊയ്തീന്‍ പറഞ്ഞു 'നിന്റെ കാല്‍പ്പാടു നിറഞ്ഞ മണ്ണ്.’
ഈ ഭാഗം ശരിക്കും മനസ്സില്‍‌ കൊണ്ടു.

ഇത് പോസ്റ്റാക്കി ബൂലോകര്‍‌ക്ക് വായിക്കാന്‍‌ അവസരം നല്‍‌കിയതിനു നന്ദി
:)

:: niKk | നിക്ക് :: said...

പ്രണയം സുന്ദരം തന്നെ, വിഷ്ണുമാഷ് പറഞ്ഞത് ചിന്തിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിലും, അങ്ങിനെയങ്ങ് മരിക്കുമോ വിശുദ്ധ പ്രണയം?

സുനില്‍ സലാം said...

ഈ സംഭവ ബഹുലമായ പ്രണയകാവ്യത്തിലെ മൊയ്തീനിക്കയും കാഞ്ചന ചേച്ചിയും. മൊയ്തീനിക്കയുടെ മരണ ശേഷമുള്ള കാഞ്ചനച്ചേച്ചിയുടെ ജീവിതവും നേരിട്ട് കണ്ട
ഒരാളന്ന നിലക്ക്, പലപ്പോയും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, ആത്മീയമായ് ഉയര്‍ന്ന്
ഭൌതികതയുടെ എല്ലാകെട്ടുപാടുകളെ യും മറികടക്കാന്‍ പ്രണയത്തിനു കഴിയും. അപ്പോഴാണ് അത് അനന്തമായ ആകാശങ്ങളിലെക്ക് ഉയര്‍ന്ന് എല്ലാ അനുമാനങ്ങള്‍ക്കും അതീതമായി ദിവ്യമായിത്തീരുന്നത്. അതിന്റെ നേരിട്ടു കണ്ട ഉദാഹരണം തന്നെയാണ് കാഞ്ചനച്ചേച്ചിയുടെ ജീവിതം. ഈ കഥ ബൂലോഗത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചതിന്ന് അഭിനന്ദനങ്ങള്‍

sangamam_kuwait said...

Kollaaaam.....!!!!

Sudhesh

Shah said...

vaayichu njettipoyi.... athum annathe kaalathu.....vadkkan jillakalile (malappuram/kasargod/kozhicode) yathasthithika chuttupaadukalial ingine oru pranayamo ennu ??? Snehathinethu athirvarambukal alle ?

NISHADAN said...

ഇപ്പോള്‍ ഈ കഥ സിനിമ ആവുന്നു....

നിരക്ഷരൻ said...

ആ പ്രണയ സാഗരത്തിലെ നായികയോട് ചേർന്നിരിക്കാൻ ഭാഗ്യമുണ്ടായി ഇന്നലെ. കുറച്ചൊക്കെ സംസാരിക്കാനുമായി. മുജ്ജന്മസുകൃതം !!!

ഈ പോസ്റ്റിന് നന്ദി വിചാരം.